Niets is wat het lijkt

Zolang alles “goed” gaat met me, is er weinig aan de hand. Voor een gezond iemand zou mijn “goed” waarschijnlijk erg ziek betekenen en mijn bestaan als beklemmend, isolerend en eenzaam ervaren worden.

 

Maar je raakt eraan gewend. Ik heb mijn levensverwachtingen en doelen al zo vaak naar beneden bijgesteld, dat “goed” betekent dat ik mezelf die dag kan wassen, aankleden en/of wat te eten kan maken. Het is ook gewoon niet anders. This is it en ik maak er het beste van.

Maar wat als het niet goed gaat? Als je om wat voor reden dan ook echt ergens hulp bij nodig hebt? Dan komt de machteloosheid en de confrontatie van je bestaan snel om de hoek kijken. Want hoeveel hulp krijg je na jaren isolement thuis? Hoeveel vrienden of familie zijn er nog over? Daar lig je dan in al je hopeloosheid te hopen dat er iemand reageert. Geconfronteerd met je leven en met je gebrek aan mensen om je heen, en dus ook het gebrek aan hulp op een moment dat dat echt nodig is.

Van nature wil ik mensen niet onnodig belasten. Het komt niet eens in me op om hulp te vragen als er nog maar enigszins een mogelijkheid is om iets zelf te kunnen doen. Dus als ik dat doe dan is dat niet zomaar. Dan is er iets behoorlijk mis en is de nood hoog.

Op Facebook zie je vaak foto’s van mensen met hun “gelukkige” leventje. Reisje hier, reisje daar, etentje hier, etentje daar, leuke job, fijn gezin, ontmoetingen met vrienden. “Ik vind jou toch zo dapper en positief, als ik eens wat voor je kan doen dan zeg het maar hè?”

Het is fijn om te horen, maar woorden zijn maar woorden. Toen het erop aan kwam hoorde ik niks, kwam er niemand. Natuurlijk snap ik dat iedereen een eigen leven heeft. Maar het doet pijn, heel veel pijn. Het is de pijn van volledige hopeloosheid, machteloosheid en totale afhankelijkheid en het gevoel van pure eenzaamheid. Ik bleef achter met de vraag of de ernst van het moment niet goed over kwam of dat de mensen die er nog zijn, emotioneel zo weinig bij mij betrokken zijn dat ze hun eigen leven er niet voor wilden onderbreken, of dachten ze dat het zichzelf wel op zou lossen?

Ik zeg vaak dat ik geen eenzaamheid ken omdat ik heel goed tegen alleen zijn kan. Dat is ook zo, ondanks dat ik de gezelligheid zeker mis. Maar in nood komt het binnen. Eenzaamheid wordt bijna gepersonificeerd op zo’n moment. Wat een vreselijk gevoel.

Niets is wat het lijkt. Niet de “perfecte” levens van mijn Facebook vrienden en niet mijn dappere persoonlijkheid. Zeker niet op momenten in nood. Maar ik denk dat iemand zoiets pas snapt als hij of zij op een bepaald moment zelf totale machteloosheid heeft mogen ervaren. Hoe het is om overgeleverd te zijn aan de hulp van anderen. Hoe het is om een hulpvraag te stellen en de reacties uitblijven. Alsof je aan de afgrond staat en de mensen lopen door. Om geconfronteerd te worden met totale afhankelijkheid op zo’n moment.

Dit is niet mijn vrolijkste column. Maar wel een herkenbare denk ik. Ook dappere mensen hebben soms hulp nodig zei ze dapper. Mocht iemand in je omgeving nou eens hulp nodig hebben en je bent in de gelegenheid om dit te bieden, denk er dan nog eens over na voor je je leven verder leeft. Je weet nooit hoe belangrijk het kan zijn ❤

Wat vinden jullie overigens van deze kiwi’s, wat eigenlijk bessen zijn? Niets is wat het lijkt.

Rosa

Foto: MEervanRosa

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s